The Book of Exodus

Main Page

Chapter 32

1: And when the people saw that Moses delayed to come down out of the mount, the people gathered themselves together unto Aaron, and said unto him, Up, make usgods, which shall go before us; for as for this Moses, the man that brought usup out of the land of Egypt, we wot not what is become of him.
Acts 7:40

2: And Aaron said unto them, Break off the golden earrings, which are in the ears of your wives, of your sons, and of your daughters, and bring them unto me.

3: And all the people brake off the golden earrings which were in their ears, and brought them unto Aaron.

4: And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt.

5: And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, To morrow is a feast to the LORD.

6: And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up toplay.
1 Cor 10:7

7: And the LORD said unto Moses, Go, get thee down; for thy people, which thou broughtest out of the land of Egypt, have corrupted themselves:

8: They have turned aside quickly out of the way which I commanded them: they have made them a molten calf, and have worshipped it, and have sacrificed thereunto, and said, These be thy gods, O Israel, which havebrought thee up out of the land of Egypt.

9: And the LORD said unto Moses, I have seen this people, and, behold, it is a stiffnecked people:

10: Now therefore let me alone, that my wrath may wax hot against them, and that I may consume them: and I will make of thee a greatnation.

11: And Moses besought the LORD his God, and said, LORD, why doth thy wrath wax hot againstthy people, which thou hast brought forth out of the land of Egypt with greatpower, and with a mighty hand?

12: Wherefore should the Egyptians speak, and say, For mischief did he bring them out, to slay them in the mountains, and to consume them from the face of the earth? Turn from thy fierce wrath, and repent of this evil againstthy people.

13: Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou swarest by thine own self, and saidst unto them, I will multiply your seed as the stars of heaven, and all this land that I have spoken of will I give unto your seed, and theyshall inherit it for ever.

14: And the LORD repented of the evil which he thought to do unto his people.

15: And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written.

16: And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables.

17: And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp.

18: And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear.

19: And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses'anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount.

20: And he took the calf which they had made, and burnt it in the fire, and ground it to powder, and strewed it upon the water, and made the children of Israeldrink of it.

21: And Moses said unto Aaron, What did this people unto thee, that thou hast brought so great a sin upon them?

22: And Aaron said, Let not the anger of my lord wax hot: thou knowest the people, that they are set on mischief.

23: For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him.

24: And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf.

25: And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked untotheir shame among their enemies:)

26: Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the LORD's side? let him come unto me. And all the sons of Levi gatheredthemselves together unto him.

27: And he said unto them, Thus saith the LORD God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and everyman his neighbor.

28: And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men.

29: For Moses had said, Consecrate yourselves today to the LORD, even every man upon his son, and upon his brother; that he may bestow upon you a blessing this day.

30: And it came to pass on the morrow, that Moses said unto the people, Ye have sinned a great sin: and now I will go up unto the LORD; peradventure I shall make an atonement for your sin.

31: And Moses returned unto the LORD, and said, Oh, this people have sinned a great sin, and have made them gods of gold.

32: Yet now, if thou wilt forgive their sin--; and if not, blot me, I pray thee, out of thy book which thou hastwritten.

33: And the LORD said unto Moses, Whosoever hath sinned against me, him will I blot out of my book.

34: Therefore now go, lead the people unto the place of which I have spoken unto thee: behold, mine Angel shall go before thee: nevertheless in the day when I visit I will visit their sin upon them.

35: And the LORD plagued the people, because they made the calf, which Aaron made.
Exodus 33

---

pozycjonowanie stron Kulinaria Pozycjonowanie strony basista pokertrackerwymiana linkami system wymiany linków SEO Tools SEO Tools

//---- R E K L A M A ---- \

Biblia, Pismo Święte (z gr. lp βιβλίον, biblion - księga, lm βιβλία, biblia - księgi) – zbiór ksiąg żydowskich i chrześcijańskich, uznawanych przez wiernych tych systemów wyznaniowych za natchnione przez Boga. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament.

Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne religijne znaczenie zarówno dla judaizmu jak i wyznań chrześcijańskich.

Kanon

Na przestrzeni dziejów kanon ksiąg wchodzących w skład Biblii zmieniał się w obrębie każdej z wielkich religii monoteistycznych. Dotyczy to w szczególności chrześcijaństwa, w którego łonie bardzo długo trwały dysputy na temat kanonu, zarówno jeśli chodzi o Stary, jak i Nowy Testament. OFE. Pierwsze zatwierdzenie kanonu chrześcijańskiego nastąpiło w 397 roku na Synodzie Kartagińskim, który ostatecznie odrzucił część ksiąg krążących jako listy i ewangelie, zwane obecnie apokryfami lub pseudoepigrafami.

Kanon Biblii w wersji katolickiej został potwierdzony na soborze trydenckim w 1546 roku. Protestancki kanon Nowego Testamentu jest identyczny z katolickim, natomiast Starego - z hebrajskim (kanon palestyński). Księgi starotestamentalne, które nie wchodzą w skład kanonu hebrajskiego (a więc uznawane są przez żydów i protestantów za apokryfy), a zaliczają się do katolickiego, katolicy i prawosławni nazywają księgami deuterokanonicznymi (kanon aleksandryjski).

Stary Testament

Na Stary Testament składają się, w zależności od uznawanego kanonu:

* 39 ksiąg - kanon hebrajski, uznawany przez żydów i wyznania protestanckie
* 46 ksiąg - kanon katolicki

Księgi te powstawały w okresie od XII do II wieku p.n.e. Część badaczy uważa jednak, że powstawały one od XIII a nawet XV wieku p.n.e. do V wieku p.n.e. Księgi prorockie, jak się sądzi, powstały w IX-VI wieku p.n.e., a księgi deuterokanoniczne powstały prawdopodobnie w II wieku p.n.e. Fundusze emerytalne. Według opinii niektórych badaczy najstarsze są Psalmy 90 i prawdopodobnie 91, Księga Hioba i Księgi Mojżeszowe.

Treścią ksiąg Starego Testamentu jest historia i dziedzictwo narodu izraelskiego. Zostały one pierwotnie spisane w języku hebrajskim, aramejskim i greckim (koine).

Księgi Starego Testamentu dzieli się na:

* księgi historyczne
* księgi profetyczne
* księgi dydaktyczne

Według innego podziału, mającego korzenie w Judaizmie są to: Pięcioksiąg (hebr. Tora), Prorocy (hebr. Newiim) i Pisma (hebr. Ketuwim).

Dla judaizmu najważniejsza jest najstarsza część Biblii - pięcioksiąg Mojżeszowy, zwany również Torą, na który składają się księgi:

* Rodzaju
* Wyjścia
* Kapłańska
* Liczb
* Powtórzonego Prawa
Pięcioksiąg Mojżeszowy opisuje powstanie świata, losy Żydów od czasów Abrahama aż do powrotu z Egiptu do Palestyny, oraz - co dla Żydów jest najważniejsze - podstawowe zasady judaizmu, od sposobu sprawowania kultu i obchodzenia świąt, po szczegółowe zasady odżywiania się i ubioru.

Dla judaizmu i islamu święte są także wszystkie pozostałe księgi Starego Testamentu, z tak zwanego kanonu hebrajskiego, obejmującego w sumie 39 ksiąg (według podziału hebrajskiego prorocy mniejsi i niektóre inne księgi stanowią całość i dlatego kanon żydowski tradycyjnie liczy 24 księgi). Są to oprócz Tory:

Księgi proroków:

* Jozuego
* Sędziów
* Samuela (2 księgi)
* Królów (2 księgi)
* Izajasza
* Jeremiasza
* Ezechiela
* Dwunastu proroków (Ozeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza)

W księgach proroków są zawarte wszystkie kolejne proroctwa - czyli zgodnie z tradycją treści, które prorocy na zlecenie Boga przekazywali wiernym. Banki. Często znajdują się tam również opisy dziejów poszczególnych proroków.

Księgi hagiograficzne:

* Psalmów
* Przysłów
* Hioba
* Pieśń nad pieśniami
* Rut
* Lamentacje Jeremiasza (Treny)
* Księga Koheleta (Eklezjastesa, Kaznodziei)
* Estery
* Daniela
* Ezdrasza
* Nehemiasza
* Kronik (2 księgi)

Księgi hagiograficzne dzielą się na księgi poetyckie, będące zbiorami pieśni, przysłów, kazań i poematów, które uznano za święte, oraz księgi o charakterze historyczno-legendarnym opisujące dzieje osób, które były dla żydów ważne ze względów religijnych, ale nie zostały uznane za proroków. Otwarty Fundusz Emerytalny.

Nowy Testament

Dla chrześcijan, uznających świętość Starego Testamentu, duże znaczenie ma również Nowy Testament spisany w języku greckim, w latach 41 - 98 n.e. Treścią Nowego Testamentu jest życie i nauka głoszona przez Jezusa Chrystusa, a także dzieje pierwszych gmin chrześcijańskich.

Nowy Testament składa się z 27 ksiąg:

* Cztery Ewangelie - opisy życia Jezusa Chrystusa:
o Ewangelie synoptyczne:
+ Ewangelia Mateusza
+ Ewangelia Marka
+ Ewangelia Łukasza
o Ewangelia Jana
* Dzieje Apostolskie - opisy życia apostołów po wniebowstąpieniu Jezusa
* księgi dydaktyczne - zbiór listów pisanych przez apostołów:
o 14 listów Pawła z Tarsu
o 7 listów powszechnych
* oraz Apokalipsa, zwana też Objawieniem Jana - księga prorocka, której autorstwo przypisuje się Janowi Apostołowi.

Judaizm i islam nie uznają Nowego Testamentu jako pism świętych, chociaż islam uważa Jezusa Chrystusa za proroka, a Koran powtarza niektóre opisy Ewangelii.

Autorstwo i historyczność Biblii

W dziedzinie tej istnieje wiele kontrowersji. Z naukowego punktu widzenia badaniem Biblii zajmuje się biblistyka. Wg wersji tradycyjnej autorami wszystkich ksiąg były rzeczywiście osoby, od których pochodzą nazwy ksiąg - a więc pięcioksiąg Mojżeszowy napisał rzeczywiście Mojżesz od razu w wersji jaką znamy dzisiaj, Jozue napisał księgę Jozuego, itd.

Badania stylu i języka oryginalnych ksiąg kanonu hebrajskiego sugerują, że faktycznie najstarszą częścią Biblii są jej pisma poetyckie - Psalmy, Księga Hioba, Pieśń nad Pieśniami - które zostały napisane przed rokiem 1000 p.n.e. i nie uległy późniejszemu przeredagowaniu. Nowsze księgi proroków (począwszy od Izajasza) powstawały za życia danych proroków, lecz niekoniecznie to oni byli ich wyłącznymi autorami.

W przypadku Nowego Testamentu pojawiają się te same wątpliwości, istnieją kontrowersje co do fragmentów Ewangelii Marka i Jana, które zostały częściowo przeredagowane przed synodem kartagińskim (253 r. n.e.). Niektórzy badacze twierdzą, że do najstarszych fragmentów Nowego Testamentu należą Listy Pawła z Tarsu, są jednak też i tacy, którzy uważają, że najstarsza jest Ewangelia Mateusza (ściśle: aramejski pierwowzór znanej nam Ewangelii wg św. Mateusza). Dzieje Apostolskie i Apokalipsa są dziełami znacznie późniejszymi. Istnieje teoria, że Dzieje Apostolskie zostały napisane ok. 110-120 r. n.e., jednak pewniejsze jest to, że napisał je około 60 roku n.e. Łukasz Ewangelista (za jego autorstwem przemawia to, iż - podobnie jak Ewangelia Łukasza - są skierowane do Teofila, oraz fakt iż końcowy fragment Ewangelii jest powtórzony w początkowych wersetach Dziejów). Niektórzy badacze twierdzą, że Dzieje zostały napisane przez anonimowych autorów na podstawie legend i pośrednich relacji, krążących w gminach chrześcijańskich w Azji Mniejszej i Palestynie. Złożony styl i wizjonerskie obrazowanie w Apokalipsie nieco przypomina opisy ze świętej księgi zaratusztrian, a jak sama Apokalipsa podaje - jej autorem był Jan apostoł. Została spisana około 96 roku n.e., a więc w przybliżeniu 26 lat po upadku Jerozolimy, i taki termin jej powstania potwierdza Ireneusz w swym dziele Przeciw herezjom oraz Euzebiusz i Hieronim.

Przekłady Biblii

Już w starożytności Biblia była tłumaczona. Pierwsze przekłady Starego Testamentu dokonywane w III wieku p.n.e. służyły Żydom mieszkającym poza Palestyną, jak też prozelitom (poganom nawracającym się na judaizm). Powstała wtedy Septuaginta, przekład z hebrajskiego na grecki..

Po powstaniu chrześcijaństwa sztandardowym przekładem całej Biblii na łacinę, używanym w liturgii stała się Wulgata. Od II do VII wieku dokonano wielu innych przekładów m.in. na język syryjski (Peszitta), koptyjski, etiopski, gocki, ormiański i arabski.

Dla ludów słowiańskich duże znaczenie miał dokonany w IX wieku przekład na język staro-cerkiewno-słowiański dokonany przez Cyryla i Metodego.

W Średniowieczu oficjalną wersją kościelną Biblii była Wulgata. Po Reformacji Biblię (Wulgatę) zaczęto powszechnie przekładać na języki narodowe. Potem pojawiło się zainteresowanie tłumaczeniem Biblii nie z łaciny, lecz z języków oryginalnych.

W świecie anglosaskim najpopularniejsza stała się protestancka Biblia Króla Jakuba, oparta na językach oryginalnych, charakteryzująca się dosłownością przy zachowaniu pięknego języka.

Polskie przekłady Biblii

Zobacz więcej w osobnym artykule: Polskie przekłady Biblii.

Pierwszym zachowanym polskim przekładem był pochodzący z 1. połowy XV wieku Psałterz floriański.

Polski kościół katolicki, aż do XX wieku korzystał z Biblii Jakuba Wujka (1599), dla protestantów głównym źródłem była Biblia Gdańska (1632).

Druga połowa wieku XX przyniosła kilkanaście przekładów bezpośrednio z języków oryginalnych. Wśród katolickich najbardziej popularna jest Biblia Tysiąclecia, która stała się oficjalnym przekładem liturgicznym. Polscy protestanci korzystają najczęściej z Biblii Warszawskiej.

Rośliny biblijne

Na stronach Biblii wspominane są liczne rośliny, które rosły, bądź były uprawiane na Bliskim Wschodzie. Identyfikacja konkretnych gatunków np. biblijnych opisów jest pewna, co do innych są to tylko przypuszczenia.

* akacja (Acacia raddiana, Acacia tortilis)
* balsamowiec mirra (Commiphora abyssinica)
* cedr (Cedrus libani)
* cyprys (Cupressus sempervirens)
* daktylowiec właściwy (Phoenix dactylifera)
* figa pospolita (Ficus carica)
* gorczyca (Brassica nigra, Sinapis alba)
* granat właściwy (Punica granatum)
* jęczmień
* kmin rzymski (Cuminum cyminum)
* koper ogrodowy (Anethum graveolens)
* len zwyczajny (Linum usitatissimum)
* lilia biała (Lilium candidum)
* mirt zwyczajny (Myrtus communis)
* mięta długolistna (Mentha longifolia)
* oleander pospolity (Nerium oleander)
* oliwka europejska (Olea europaea)
* pszenica
* rącznik pospolity (Ricinus communis)
* ruta (Ruta chalepensis)
* chleb świętojański (Ceratonia siliqua)
* terebint (Pistacia terebinthus)
* winorośl właściwa (Vitis vinifera)

Zwierzęta biblijne

Niektóre ze zwierząt wymienianych na stronach Biblii, te które zamieszkiwały tereny Bliskiego Wschodu w czasach biblijnych.
Identyfikacja konkretnych gatunków np. biblijnych opisów jest pewna, co do innych są to tylko przypuszczenia. Ubezpieczenia.

* gołąb, gołębica -- gołąb grzywacz (Columba palumbus)
* kuropatwa (Perdix perdix)
* orzeł
* sęp -- sęp płowy (Gyps fulvus)
* sowa -- puchacz (Bubo bubo), puszczyk (Strix aluco)
* bocian -- bocian biały (Ciconia ciconia), bocian czarny (Ciconia nigra)
* osioł i muł -- osioł domowy (Equus asinus)
* wół, jałówka -- bydło domowe (Bos taurus)
* gazela
* jeleń
* owca -- owca domowa (Ovis aries)
* koza
* wielbłąd

Katalog stron | linki bezpośrednie

;